ادوارد واینر در 75 سالگی درگذشت. آخرین انقلاب در ظاهر ساختمان های فدرال

ادوارد ای وینر، به عنوان معمار ارشد دولت ایالات متحده، با استخدام معماران مشهور برای طراحی صدها دادگاه، آزمایشگاه دولتی، ایستگاه های مرزی و ساختمان های اداری، در تاریخ 1 ژوئیه در یک مرکز پرستاری در فالز، چهره عمومی سازمان های فدرال بی شماری را متحول کرد. کلیسا، ویرجینیا، او 75 ساله بود.

همسرش فرانسیس وینر گفت که علت آن سرطان مغز بوده است.

اگرچه آقای وینر به عنوان یک معمار آموزش دیده بود، اما در طول تقریباً 35 سال زندگی حرفه ای خود، کار طراحی واقعی را انجام نداد. بیشتر آن زمان در اداره خدمات عمومی، که مالک اصلی دولت فدرال است، سپری شد.

کار آقای وینر نظارت بر ساخت ساختمان های جدید و نوسازی ساختمان های قدیمی بود که با جستجوی یک شرکت معماری شروع شد. پانل های خارجی را سازماندهی کنید تا پیشنهادات را مرتب کنید تا فهرست کوتاهی تهیه شود، سپس خود برندگان را انتخاب کنید.

شاید جذاب به نظر نرسد، اما با مجموعه‌ای از حدود 8700 ساختمان و ده‌ها ساختمان که هر ساله ساخته می‌شوند، این شغل به آقای ونیر تأثیر زیادی بر وجهه مدنی کشور داد. در سال 2003، مجله Esquire او را “قدرتمندترین معمار امروز آمریکا” نامید.

از لحاظ تاریخی، فرآیند انتخاب معماران به همان اندازه بوروکراتیک بوده است که انتظار می رود، و احتمالاً میانگین خوبی ایجاد خواهد کرد. برندگان همیشه شرکت‌های بزرگ بوده‌اند و بسیاری از آنها تیم‌هایی دارند که در رسیدگی به اسناد دولتی تخصص دارند.

اغلب این Catch-22 بود که از شرکت‌های جوان و نوآور جلوگیری می‌کرد: فقط کسانی که تجربه کار با دولت فدرال را داشتند برای همکاری با دولت فدرال دعوت می‌شدند.

این در زمان آقای وینر تغییر کرد. با شروع در اوایل دهه 1990، او طراحی عالی را هم برای پروژه های پرمخاطب و هم برای پروژه های مبهم به ارمغان آورد: به عنوان مثال، او تام ماین و شرکتش Morphosis را برای طراحی یک ساختمان اداری بلندمرتبه در مرکز شهر سانفرانسیسکو و یک مرکز عملیات ماهواره ای استخدام کرد. اداره ملی اقیانوسی و جوی در ساتلند، مریلند. .

همکاران او فهرستی از Who’s Who را در معماری مدرن آمریکایی آورده اند. ریچارد مایر، معروف به‌خاطر مرکز گتی در لس‌آنجلس، و Arquitectonica، یک شرکت میامی که بیشتر به خاطر هتل‌های باشکوه‌اش معروف است، هر دو دادگاه طراح هستند (آقای مایر دادگاه آمریکایی آلفونس ام. دآماتو در سنترال ایسلیپ، نیویورک، در لانگ آیلند). I.M. Pei، Robert A.M. Stern و Kohn Pedersen Fox نیز همینطور.

آقای وینر اولین کسی نبود که اصرار داشت طراحی خوب به نفع دولت است. از جمله دستورالعمل‌هایی که او برای شرکت‌های علاقه‌مند ارسال کرد، نقل قول‌هایی از «رهنمودهای معماری فدرال» نوشته دانیل پاتریک مونیهان در سال 1962، زمانی که او کارمند جوان دولت کندی بود، بود.

اما این دستورالعمل‌ها جاه‌طلبانه بودند و برای دهه‌ها پس از آن، دولت به تولید مونولیت‌های محو شده ادامه داد. لازم بود کسی با شور و شوق مسری آقای واینر آنها را عملی کند.

او ژاکت و جذابیت را با حواس‌پرتی‌های عجیب و غریب متعادل می‌کرد: او در چکمه‌های کابویی پوست مار و پیراهن‌های دکمه‌دار تعصب داشت، و برای خنثی کردن گروهبان مته، از بریدگی‌های خدمه استفاده می‌کرد.

طراحی بد مدنی تقریباً یک توهین شخصی در نظر گرفته شد. او عکس‌هایی از آنچه را که «وحشت» معماری می‌دانست، روی دیوار دفترش آویزان می‌کرد. یک روز در سال 1998، هنگامی که او در منهتن پایین روبروی ساختمان فدرال ژاکوب جاویتز ایستاده بود، از یک خبرنگار واشنگتن پست پرسید: “شما به این ساختمان نگاه می کنید و می گویید چرا؟ چرا یک بلوک اسکلت در میان بناهای دیدنی می سازید؟”

آقای وینر از نبود پروژه های جدید در دوران شیدایی کاهش هزینه های دوره ریگان ناامید بود. اما این فرصت سرانجام در اوایل دهه 1990 به دست آمد، زمانی که دولت یک کمپین 13 ساله 10 میلیارد دلاری را برای ساخت یا بازسازی صدها دادگاه فدرال آغاز کرد.

دو قاضی، داگلاس وودلاک و قاضی آینده دیوان عالی استفان بریر، از ترس اینکه پروژه های جدید محکوم به ابتذال اندک باشد، با آقای فینر تماس گرفتند تا ببینند چه کاری می توان انجام داد.

این سه مرد کمیته ای پنج نفره را برای انتخاب معمار برای دادگاه جدید در بوستون تشکیل دادند و معماران خصوصی و دانشگاهیان را به عنوان مشاور وارد کردند. آنها در نهایت هنری کاب از Bay Cobb Fred & Company را انتخاب کردند که قبلاً برج جان هنکاک را طراحی کرده بود.

این فرآیند به الگویی برای موفقیت آقای وینر تبدیل شد: سیستمی که او آن را “Design Excellence” نامید. به‌جای اینکه از شرکت‌ها انبوهی از مدارک که اغلب هیچ ارتباطی با ایده‌های طراحی آنها نداشت، بخواهد، از آنها خواست نمونه‌کاری را ارائه کنند که نشان می‌دهد در گذشته چه نوع کاری انجام داده‌اند و چه نوع ایده‌هایی را می‌توانند به پروژه ارائه دهند. دست .

او معماران بخش خصوصی را برای عضویت در هیئت منصفه درگیر کرد و برنامه های تخصصی را برای توسعه استانداردهایی برای مسائل طراحی مانند دسترسی، پایداری و امنیت ایجاد کرد.

Design Excellence درها را نه تنها به روی معماران برجسته ای مانند آقای Cope، بلکه به روی تازه واردان نیز باز کرده است.

برای ساختمان فدرال شهر اوکلاهاما، که جایگزین ساختمانی شد که در سال 1994 توسط تروریست ها ویران شد، آقای وینر کارول راس بارنی را انتخاب کرد که طرح های او را برای مدارس دولتی شیکاگو تحسین می کرد و بین امنیت و دسترسی و باز بودن تعادل برقرار می کرد.

خانم بارنی در یک مصاحبه تلفنی گفت: «او به تعداد ساختمان‌های اداری بزرگی که ساخته‌ایم توجه نکرد، بلکه به کیفیت کار ما توجه کرد.

تمرکز آقای وینر بر آگاهی از طراحی بر آگاهی از بودجه، اغلب او را در تضاد با کنگره قرار می دهد، به ویژه شاهین های مالی مانند سناتور جان مک کین، یک جمهوری خواه از آریزونا، که دادگاه کاب را به عنوان “تاج محل” مورد تمسخر قرار داده است.

آقای وینر مخالفت کرد. او مکرراً گفت که طراحی ضعیف تنها باعث تضعیف احترام عمومی نسبت به دولت و آنچه که می تواند به دست آورد. از سوی دیگر، طراحی خوب برای ایجاد یک فرهنگ شهری پر جنب و جوش بسیار مهم بود.

او به واشنگتن پست گفت: “اگر ما آمادگی نداشته باشیم که نهادهای دولتی خود را باوقار و باثبات نشان دهیم، چه نوع خدماتی می توانیم از آنها انتظار داشته باشیم؟”

همان‌طور که آقای مونیهان در The Guidelines انجام داد، آقای فینر اصرار داشت که نباید سبک رسمی فدرال وجود داشته باشد، و سفارش‌های او از شکل‌های متالیک جسورانه آقای مین تا کلاسیک گرایی سخت‌گیرانه آقای استرن متغیر بود.

در دسامبر 2020، رئیس جمهور دونالد ترامپ فرمان اجرایی را امضا کرد که بر اساس آن معماری کلاسیک برای تمام ساختمان های جدید فدرال الزامی است. پرزیدنت بایدن این فرمان را دو ماه بعد لغو کرد.

ادوارد آلن وینر در 16 اکتبر 1946 در منهتن به دنیا آمد و در برانکس بزرگ شد. پدرش، سلیمان، صاحب شرکتی بود که سطل زباله فلزی تولید می کرد. مادرش، مارتا (لیپسکی) فینر، خانه‌دار بود.

ادوارد در اوایل زندگی خود متوجه معماری و طراحی شد و هر دو را در دبیرستان فنی بروکلین، یکی از معدود دبیرستان های آمریکا که هر دو را به عنوان دوره تحصیلی ارائه می دهد، تحصیل کرد. او در سال 1969 از کوپر یونیون در منهتن با مدرک لیسانس معماری و در سال 1971 از دانشگاه کاتولیک واشنگتن با مدرک کارشناسی ارشد در رشته معماری و طراحی شهری فارغ التحصیل شد.

آقای وینر سپس به کار در نیروی دریایی ادامه داد، جایی که بلافاصله توانست رهبری پروژه های بزرگی مانند بیمارستان ها، کارخانه های کشتی سازی و پایگاه های زیردریایی را بر عهده بگیرد. جدا از یک دوره کوتاه کار برای ویکتور گرون، یکی از پیشگامان مرکز خرید، او تا زمانی که در سال 1981 به بخش خدمات دولتی پیوست، در نیروی دریایی ماند.

پس از کناره گیری از سمت معمار ارشد در سال 2005، او به عنوان مدیر اجرایی در شرکت های معماری Skidmore، Owings & Merrill، و Perkins & Will، و برای شرکت کازینو و استراحتگاه لاس وگاس سندز خدمت کرد.

با همسرش، پسرش لنس به یادگار مانده است. دختر، ملیسا وینر راکهولت؛ و سه نوه

Makayla Massey

کاشف برنده جایزه کل معتاد زامبی. متعصب فرهنگ پاپ بی عذرخواهی. تواهولیک.

تماس با ما