بقایای یک موشک کنترل نشده چینی در دریاهای جنوب شرقی آسیا فرود آمد

بر اساس گزارش ها، بقایای بزرگ موشک چینی در ساعت 12:45 بعد از ظهر به وقت شرقی دوباره بر فراز اقیانوس هند وارد جو زمین شد. فرماندهی فضایی آمریکا.

آژانس فضایی سرنشین دار چین در به روز رسانی منتشر شده در وب سایت رسانه های اجتماعی Weibo اعلام کرد که بیشتر زباله ها پس از ورود مجدد بر فراز دریای سولو سوخته اند، یک مجموعه آبی بین جزیره بورنئو و فیلیپین.

احتمال اینکه بقایای موشک به یک منطقه پرجمعیت اصابت کند، هرچند ناچیز، مردم سراسر جهان را بر آن داشته تا مسیر آن را برای روزها دنبال کنند.

بیل نلسون، مدیر ناسا روز شنبه توبیخ کرد و گفت که چین “اطلاعات مسیر مشخصی را در جایی که راکت Long March 5B فرود آمده را به اشتراک نمی گذارد.” وی افزود که همه کشورها باید “این نوع اطلاعات را از قبل به اشتراک بگذارند تا امکان پیش‌بینی قابل اعتماد خطرات احتمالی برخورد غرق شده، به ویژه برای وسایل نقلیه سنگین، مانند Long March 5B، که خطر تلفات جانی و مالی قابل توجهی دارند، فراهم شود.”

موشکی که آقای نلسون در بیانیه خود که یکشنبه گذشته پرتاب شد به آن اشاره کرد، یک ماژول آزمایشگاهی را در مدار خود حمل می کند که به ایستگاه فضایی چین، تیانگونگ اضافه شده است. معمولاً مراحل بزرگ موشک های تقویت کننده پس از دفع بلافاصله به زمین می افتند. اما مرحله هسته 23 تنی Long March 5B، بخش ایستگاه فضایی را تا پایان مدار همراهی کرد.

به دلیل اصطکاک ناشی از اصطکاک موشک با هوای قسمت بالایی جو، به سرعت شروع به از دست دادن ارتفاع کرد و باعث به اصطلاح «بازگشت کنترل نشده» به زمین شد. در روزهای اخیر، ناظران فضایی ورود مجدد احتمالی به بیشتر سیاره را پیش‌بینی کرده‌اند. در روز آخر، پیش‌بینی دقیق‌تر شد، اما تا آن زمان پیش‌بینی‌کنندگان مطمئن نبودند که بر فراز اقیانوس هند، نزدیک مکزیک یا در اقیانوس اطلس فرود بیاید.

مردم ساراواک، یکی از استان های مالزی در جزیره بورنئو، گزارش داده اند که لاشه موشک را در شبکه های اجتماعی دیده اند و بسیاری معتقد بودند که آتش بازی در ابتدا بوده است. بارش شهابی یا الف دنباله دار.

این سومین پرواز موشک Long March 5B، بزرگترین موشک چین بود. برنامه فضایی این کشور به چنین وسیله نقلیه بزرگ و قدرتمندی برای حمل قطعات به مدار زمین برای مونتاژ ایستگاه فضایی خود نیاز داشت.

در اولین پرواز آزمایشی خود در سال 2020، یک کپسول فضانورد قابل استفاده مجدد بدون خدمه به مدار زمین منتقل شد. این گلوله بر روی روستاهای ساحل عاج، در غرب آفریقا فرود آمد و باعث خسارت مالی شد، اما آسیبی ندید.

دومین پرواز سال گذشته Tianhe، واحد اصلی ایستگاه فضایی جدید Tiangong را انجام داد و به اقیانوس هند پرتاب شد. این پرتاب Wentian، واحد آزمایشگاهی را اضافه کرد.

Long March 5B شامل چندین قطعه بود. چهار تقویت کننده جانبی اندکی پس از پرتاب سقوط کردند و به طور بی خطری در اقیانوس آرام سقوط کردند. (دفع قطعات مستعمل و ناخواسته موشک در اقیانوس یک روش معمول است.) اما مرحله تقویت اولیه – یک سیلندر 10 طبقه با وزن 23 تن خالی – واحد ونتیان را به مدار برد.

تاسیسات آزمایشگاهی دومین پاسگاه را به مدار پیش می برد که در آن بشریت قادر به انجام تحقیقات علمی در یک محیط ریزگرانشی خواهد بود.

چین قصد دارد کارخانه جدید تیانگونگ را حداقل برای یک دهه راه اندازی کند و از کشورهای دیگر برای مشارکت دعوت کند. تیانگونگ کوچکتر از ایستگاه فضایی بین‌المللی قدیمی است که در سال 2030 بر اساس برنامه‌های ناسا بازنشسته می‌شود، اگرچه روسیه سیگنال‌های متفاوتی درباره مدت زمان این درگیری داده است.

در دهه‌های اخیر، مراحل موشکی که به مدار می‌رسند، معمولاً پس از رها شدن محموله‌هایشان، دوباره موتور را شلیک می‌کنند تا از مدار خارج شوند و منطقه‌ای خالی از سکنه مانند وسط اقیانوس را هدف قرار دهند.

معمولاً 20 تا 40 درصد از یک موشک یا ماهواره از ورود مجدد جان سالم به در می‌برد که نشان می‌دهد 10000 تا 20000 پوند تقویت‌کننده چینی به سطح زمین می‌رسد.

یک ماژول آزمایشگاهی دیگر قرار است با استفاده از همین موشک در ماه اکتبر برای تکمیل ساخت ایستگاه فضایی پرتاب شود. ماموریت نهایی این موشک برای سال 2023 برنامه ریزی شده است تا یک تلسکوپ فضایی در مدار را حمل کند.

کارشناسان می گویند که طراحان موشک جایگزین هایی برای این رویکرد دارند. آنها می توانستند قبل از رسیدن به مدار، شلیک بوستر را متوقف کنند. و سپس شما بلافاصله به خشکی در اقیانوس آرام باز خواهید گشت. اما سپس آنها مجبور شدند رانشگرها را در ماژول ایستگاه فضایی تقویت کنند تا بقیه راه را به مدار ببرند.

جاناتان مک داول، یک اخترفیزیکدان در مرکز اخترفیزیک در کمبریج، ماساچوست، که زباله‌های فضایی را ردیابی می‌کند، پیشنهاد کرد که چینی‌ها ممکن است بتوانند از ترفندی مشابه آنچه مهندسان ناسا بیش از 40 سال پیش با موشک Saturn 1B خود انجام دادند، استفاده کنند. مرحله دوم Saturn 1B بزرگ بود و مانند تقویت کننده Long March 5B، هیچ پیشران کنترلی برای ورود مجدد نداشت.

دکتر مک داول گفت: «آنها کار هوشمندانه ای در زمینه تخلیه سوخت انجام داده اند. آنها در واقع موتور احتراق موشک نداشتند، اما سوخت را به گونه ای تخلیه کردند که نقطه حضیض جو را پایین آورد.

شما در تحقیقات من مشارکت داشتید.

Kendrick Patel

پیشگام مادام العمر الکل. پزشک بیکن. گورو معمولی تلویزیون نرد قهوه. عاشق توییتر. کاوشگر آماتور

تماس با ما