تلاش دانشمندان برای درک پدیده فراموشی ایمنی – زومیت


اواخر شب در 15 نوامبر 2019، او در جزیره هاوایی اقیانوس آرام و در جزیره آپولو در ساموآ، نیوزیلند بود. مقامات دولتی عجله داشتند تا در جلسه ای در پایتخت برای بحث در مورد وضعیت اضطراری بهداشت عمومی شرکت کنند. چند ساعت بعد وضعیت فوق العاده اعلام کرد.

سه ماه پیش، مردی پس از بازگشت از نیوزلند، روی پوستی که سرخک گسترش یافته بود، راش ایجاد کرد که نشان دهنده سرخک بود. بلافاصله او را به عنوان مظنون معرفی کردند، اما اقدام دیگری صورت نگرفت. تا دوم اکتبر، هفت مورد دیگر سرخک شناسایی شده بود.

مدارس (محیط ایده آل برای انتشار ویروس در میان قربانیان مورد علاقه او) طبق روال عادی ادامه یافت و فقط مراسم اهدای جوایز ممنوع شد. حتی در آن زمان نیز برخی به این سوال توجهی نکردند. حدود یک ماه بعد، فوران به ابعاد نگران کننده ای رسید و 716 نفر از 197000 نفر جمعیت را تحت تاثیر قرار داد. اما با وضعیت اضطراری جدید، این کشور تلاش های خود را برای جلوگیری از جذب نیرو افزایش داده است. مدارس، مشاغل، ادارات تعطیل شد. به ساکنان توصیه می شود در خانه های خود بمانند.

مقالات مرتبط:

در تکرار وحشتناک علائم روی قرمز روی خانه ها در طول طاعون قرون وسطی، پرچم های قرمز بیرون از خانه های خانواده های واکسینه نشده برافراشته می شد، بر بوته ها آویزان می شد، به میله ها بسته می شد و بر درختان آویزان می شد. این علائم به پزشکان کمک کرد تا خانه به خانه رفته و واکسن های اجباری را برای افراد نیازمند دریافت کنند. در این شرایط، ساموآ به جزیره ارواح تبدیل شده بود، جاده ها خالی و پروازها لغو شده بودند.

در نهایت، این انتقال فروکش کرد و وضعیت اضطراری در 28 دسامبر 2019 پایان یافت. در مجموع، 5667 نفر (شامل 8 درصد از جمعیت زیر 15 سال) مبتلا شدند. هشتاد و یک نفر از جمله سه کودک از یک خانواده کشته شدند. اپیدمی تمام شد، اما ویروس آخرین نفر را از بین نبرد.

حال با «فراموش کردن امنیت» آشنا شوید; رویدادی اسرارآمیز که هزاران سال است با ما بوده است، حتی اگر در سال 2012 کشف شد.

هنگامی که به سرخک مبتلا می شوید، سیستم ایمنی بدن شما به طور ناگهانی عوامل بیماری زا (هر سرماخوردگی، هر آنفولانزا، هر گونه قرار گرفتن در معرض باکتری یا ویروس در محیط، واکسیناسیون) را فراموش می کند. این آسیب تقریبا دائمی و طبیعی است. شواهد نشان می دهد که پس از پایان عفونت سرخک، بدن شما باید از همان ابتدا یاد بگیرد که چه چیزی خوب است و چه چیزی بد است.

ساموآ تاکنون موفق به کنترل Quid 19 شده است، اما تحقیقات نشان می دهد که اگر این وضعیت تغییر کند، ممکن است جمعیت این کشور در برابر Quid 19 آسیب پذیرتر شوند.

منصور حریفر، استاد ایمونولوژی در دانشگاه غرب کانادا، می‌گوید: «مثل اینکه قبلاً هرگز با میکروب‌ها مقابله نکرده بود».

اما مکانیسم این پدیده چیست؟ چه مدت طول می کشد و آیا می تواند به سایر اپیدمی ها کمک کند؟

ویروس سرخک

سرخک یک ویروس تنفسی باستانی است که توسط ذرات و قطرات موجود در هوا منتقل می شود و تصور می شود که اولین بار در حدود 2500 سال پیش، زمانی که در شهرهای شلوغ شکوفا شد، از گاو به انسان منتقل شده است.

برای قرن ها، سرخک کودکان را در سراسر جهان (به ویژه در چند سال اول زندگی) مبتلا کرده است و تقریباً همه را 15 سال پیش آلوده کرده است. در سال 1976، یک سال قبل از ورود واکسن به بریتانیا، 460407 مورد مشکوک وجود داشت. هنگامی که مهاجران اروپایی برای اولین بار از اقیانوس اطلس عبور کردند، ممکن است به ویروس (همراه با میکروب های دیگر مانند آبله و حصبه) آلوده شده باشند و 90 درصد از بومیان آمریکا در یک قرن جان خود را از دست دادند.

مدت‌هاست که دانشمندان می‌دانند حتی پس از بهبودی، کودکان مبتلا به سرخک به دلیل عوامل دیگر در معرض خطر بیشتری برای بیماری و مرگ هستند. مطالعه ای در سال 1995 نشان داد که واکسیناسیون سرخک خطر کلی مرگ را در سال های بعد 30 تا 86 درصد کاهش می دهد. با این حال، دلیل دقیق اینکه چرا سرخک چنین محرک قوی برای بیماری های دوران کودکی است، مشخص نیست.

در سال 2002، تیمی از دانشمندان ژاپنی کشف کردند که ویروس سرخک که به گیرنده (نوعی قفل مولکولی که به ویروس اجازه ورود به بدن را می‌دهد) می‌چسبد، همانطور که برای ویروس‌های تنفسی انتظار می‌رود، در ریه‌ها وجود ندارد. در عوض، گیرنده روی سلول های سیستم ایمنی قرار دارد. ریک دو سوارت، دانشیار علوم ویروسی در مرکز پزشکی دانشگاه اراسموس، می‌گوید: «ممکن است تعجب کنید اگر بدانید ویروس سرخک در مقایسه با آنچه که در آن زمان از کتاب‌های درسی می‌دانستیم چگونه وارد بدن شده است». هلند.

یک دهه بعد، یک تیم بین المللی از محققان (از جمله Swart) تصمیم گرفتند که نگاه دقیق تری داشته باشند. آنها سرخک را با پروتئین فلورسنت سبز برچسب گذاری کردند، میمون ها را آلوده کردند و بررسی کردند که ذرات ویروس سبز از کجا آمده است. سوارت می گوید:

ما دیده ایم که ویروس سلول های زیادی را آلوده می کند. بنابراین این ویروس باعث ویرمی (ویروس خونی) می شود که به معنای وجود آن در خون است. در واقع گلبول های سفید عفونی می شوند و ویروس را به تمام بافت های لنفاوی از جمله غدد لنفاوی، طحال و تیموس (غدد سینه که بخشی از سیستم ایمنی هستند) می برند. این تایید می کند که سرخک یک عفونت سیستم ایمنی است.

مدرسه قدیمی

قبل از عرضه واکسن سرخک در بریتانیا در سال 1968، شیوع سرخک اغلب در مدارس رخ می داد.

شیوع سرخک در هلند در سال 2013 فرصتی برای آزمایش این نظریه فراهم کرد. این بیماری از جامعه پروتستان ارتدوکس سرچشمه گرفت که به دلایل مذهبی از واکسینه شدن خودداری کردند و در نهایت 2600 نفر را مبتلا کرد. چندین سال بعد، دانشمندان نمونه های خون گرفته شده از این بیماران را بررسی کردند و تایید کردند که حاوی سلول های T حافظه آلوده به سرخک هستند.

یک پارادوکس گیج کننده

اما این پایان ماجرا نبود. محققان همچنین دریافتند که گیرنده سرخک به نوع خاصی از سلول های ایمنی به نام “سلول های T حافظه” متصل می شود. عملکرد این سلول ها این است که ده ها سال پس از عفونت در بدن باقی بمانند و بی سر و صدا پاتوژن های خاصی را که برای هدف قرار دادن همه آموزش دیده اند، شناسایی کنند. به این ترتیب، سرخک به طور فعال تنها سلول هایی را آلوده می کند که می توانند به یاد داشته باشند که بدن قبلاً در معرض کدام پاتوژن ها قرار گرفته است.

آنچه بعدا اتفاق می افتد تا به امروز محققان را متحیر کرده است و آنها آن را “پارادوکس سرخک” نامیده اند. سوارت می گوید: سرخک سیستم ایمنی را سرکوب می کند و همزمان آن را فعال می کند. اگرچه سرخک سیستم ایمنی را از بین می برد، اما استثناهایی وجود دارد. نکته عجیب این است که بعد از سرخک، تنها ویروسی که قطعا می توانید تشخیص دهید سرخک است.

عفونت‌های سرخک باعث پاسخ‌های ایمنی قوی به ویروس می‌شوند و در بیشتر افراد، ایمنی مادام‌العمر ایجاد می‌کنند. و حتی اگر کسی هنوز دلیل آن را نداند، می تواند منجر به فراموشی ایمنی شود.

سرخک ابتدا سلول های حافظه را آلوده می کند، سپس سیستم ایمنی می آموزد که چگونه ویروس را به تنهایی تشخیص دهد. هنگامی که سیستم ایمنی شروع به تولید سلول های ایمنی مخصوص سرخک می کند، آنها در سراسر بدن حرکت می کنند و سلول های حافظه آلوده را شناسایی و از بین می برند. بنابراین شما سلول هایی دارید که می توانند سرخک را تشخیص دهند و سلول هایی را که می توانند ویروس های دیگر را شناسایی کنند از بین ببرند. این ویروس در نهایت حافظه ایمنی ما را از بین می برد. در نهایت، سرخک همه سلول های حافظه ایمنی را با سلول های خودشناس جایگزین می کند. این بدان معنی است که شما فقط در برابر سرخک مصون هستید و سایر عوامل بیماری زا را فراموش کرده اید.

این استراتژی، به خصوص از نظر ویروس، متناقض است، زیرا ویروس سرخک بدون شناسایی نمی تواند دوباره وارد بدن شود. (متاسفانه، شواهدی وجود ندارد که نشان دهد این نوع راه اندازی مجدد سیستم ایمنی برای افرادی که سیستم ایمنی آنها به درستی کار نمی کند، مانند افراد مبتلا به اختلالات خودایمنی مفید است. با این حال، درمان های مبتنی بر سرخک فقط برای افرادی که قبلاً آن را نداشته اند، موثر است.) آنها در معرض سرخک یا واکسن قرار نگرفته اند.)

ساموآ

مدت ها قبل از تولد کووید، ساموآ برای جلوگیری از شیوع سرخک، شهرک سازی را اتخاذ کرد.

اسوارت می گوید:

ویروس دیگری که از استراتژی مشابه استفاده می کند HIV است. این ویروس سلول های ایمنی را آلوده کرده و سیستم ایمنی را ضعیف می کند. اما تفاوت بزرگ این است که HIV این کار را به آرامی اما پیوسته انجام می دهد، که زمان زیادی طول می کشد تا سیستم ایمنی ضعیف شود.

در واقع، اگرچه HIV به سیستم ایمنی آسیب می رساند، زوال عقل ناشی از سرخک منحصر به عفونت های انسانی است. در حیوانات دیگر، ویروس هایی مانند دیستمپر سگ در سگ ها و مربیلی ویروس دلفین (DMV) نیز سیستم ایمنی را سرکوب می کنند و ممکن است مکانیسم های مشابهی داشته باشند.

دو سال وقفه

از زمان کشف فراموشی ایمنی، مطالعات مختلف به روشن شدن بیشتر این پدیده کمک کرده است. وقتی سیستم ایمنی سلول‌های حافظه‌اش را از دست می‌دهد، باید چیزهایی را که قبلاً می‌دانست دوباره بیاموزد.

یک مطالعه در سال 2015 نشان داد که روند بهبودی می تواند تا سه سال طول بکشد، که به طور شگفت انگیزی به اندازه ای است که کودکان خردسال در برابر پاتوژن های رایج ایمن شوند. اسوارت می گوید: «کودکان اغلب دچار سرماخوردگی و بیماری های گوارشی می شوند و مدتی طول می کشد تا سیستم ایمنی آنها رشد کند. از نظر زمانی، این دو یکی هستند».

در عین حال، کودکان در معرض خطر طیف وسیع تری از پاتوژن ها هستند، بیش از پاتوژن هایی که یک بار در بدن آنها قابل شناسایی است. اسوارت گفت: «ممکن است لازم باشد همه این انتقال‌ها را دوباره تجربه کنیم تا همه آسیب‌ها ترمیم شوند. “هر عفونتی خطر بیماری دیگری را به همراه دارد.” بنابراین، جای تعجب نیست که سرخک نه تنها خطر بیماری را افزایش می دهد، بلکه خطر مرگ را نیز افزایش می دهد. در واقع، مرگ و میر نوزادان ناشی از سایر ویروس ها به شدت با شیوع سرخک مرتبط است.

مطالعه ای که در سال 2015 منتشر شد نشان داد که وقتی میزان مرگ و میر نوزادان در بریتانیا، ایالات متحده یا دانمارک افزایش می یابد، معمولاً به دلیل افزایش شیوع سرخک است. این یافته ها توضیح می دهد که چرا واکسیناسیون علیه سرخک اثرات جانبی غیرمنتظره ای در کاهش مرگ و میر کودکان دارد و کاهش مرگ و میر بیشتر از تعداد افرادی است که انتظار می رود در صورت عدم واکسینه شدن بر اثر سرخک جان خود را از دست بدهند.

اثر شگفت انگیز

همه اینها به این معنی است که حتی پس از شیوع سرخک نیز می تواند اثرات جدی بر سلامت مردم بگذارد.

به ساموآ فکر کنید. شیوع سرخک در این جزیره در سال 2019 ناشی از یک حادثه فاجعه بار و بسیار نادر در سال های گذشته است. در آن زمان، دو پرستار به طور تصادفی گروهی از واکسن‌های سرخک، اوریون و سرخجه (MMR) را با هم مخلوط کردند و دو کودک جان خود را از دست دادند. (پرستاران بعداً زندانی شدند.) این به ترس از واکسینه شدن منجر شد و در نتیجه در سال 2018 تنها 30 درصد از جمعیت به طور کامل واکسینه شدند.

بومی آمریکا

تخمین زده می شود که قبل از ورود مهاجران اروپایی به ایالات متحده در سال 1492، این قاره خانه حدود 60 میلیون نفر بود.

هنگامی که سرخک (یکی از مسری ترین ویروس های روی زمین) با نرخ عفونت 12 تا 18 وارد ساموآ شد (به این معنی که هر فرد آلوده به طور متوسط ​​چندین نفر را مبتلا می کند)، شرایط تقریباً برای گسترش آن عالی بود. اگرچه مقامات توانسته اند شیوع سرخک را کنترل کنند، اما اثرات آن می تواند ماندگار باشد.

کمتر از یک سال پس از ناپدید شدن سرخک، ویروس دیگری به جزیره رسید. در 27 نوامبر 2020، ساموآ اولین مورد کووید 19 را گزارش کرد. البته کووید 19 هرگز فرصتی برای گسترش در جزیره پیدا نکرد و با یک برنامه جامع واکسیناسیون و مسکن از انتشار آن جلوگیری شد.

با این حال، مدل سازی نشان می دهد که اگر احتمال شیوع ویروس کووید وجود داشته باشد، مردم این کشور در نتیجه شیوع سرخک در معرض خطر بیشتری قرار خواهند گرفت. بر اساس این محاسبه میراث فراموشی ایمنی جزیره می تواند تعداد مبتلایان را 8 درصد و تعداد مرگ و میرها را بیش از 2 درصد افزایش دهد.

در همین حال، مدل سازی دیگری نشان داد که شیوع سرخک پس از واکسیناسیون برای کووید 19 می تواند ایمنی جمعی ویروس کرونا را کاهش داده و بروز آن را افزایش دهد. میگوئل مونوز، استاد آمار در دانشگاه گرانادا، گفت: “شما می توانید سرخک بگیرید و به نظر می رسد که ربطی به دفاع شما در برابر کووید 19 نداشته باشد.” این نمی تواند اتفاق بیفتد، زیرا اگر به سرخک مبتلا شوید، محافظتی که از قبل دارید از بین می رود. “تو دیگر در امان نیستی.”

همه اینها سرخک را ناخوشایندتر از همیشه می کند. این سوال مهم را مطرح می کند: آیا افرادی که سرخک دارند باید دوباره واکسینه شوند؟

به گفته Swart، این روش در حال حاضر یک روش استاندارد نیست، اگرچه ایده بدی هم نیست. او می گوید:

در برخی موارد ممکن است لازم باشد. اما تا آنجا که من می دانم، در حال حاضر به عنوان یک برنامه اجرا نمی شود. در عمل، واکسیناسیون مجدد افراد تنها به نفع بخش کوچکی از جمعیت خواهد بود. بنابراین، فقط برای افرادی اعمال می شود که به طور کامل واکسینه شده اند (در مقابل سایر بیماری ها) اما به تنهایی علیه سرخک واکسینه نشده اند.

بنابراین در حالی که هیچ تصمیمی در مورد واکسیناسیون مجدد گرفته نشده است، یک کار ساده اما قدرتمند که مردم می توانند برای محافظت از خاطرات ایمنی ارزشمند (که برای چندین دهه به سختی بدست می آیند) انجام دهند، واکسینه شدن در برابر سرخک است.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم