دلیل افزایش درد در شب

تحقیقات جدید به توضیح اینکه چرا بسیاری از مردم می گویند دردشان هنگام خواب بدتر می شود کمک می کند.

به گزارش باشگاه خبرنگاران، وایرد گزارش داد که اکثر تحقیقات انجام شده تاکنون تلاش کرده اند تا درد شبانه را با خواب ضعیف یا اختلال در خواب مرتبط کنند، اما موفقیت چندانی نداشته است. در مطالعه‌ای که اخیراً منتشر شده است، دانشمندان به سرپرستی کلود گرونویر از مرکز تحقیقات علوم اعصاب در لیون، فرانسه به بینش‌هایی در مورد تغییرات حساسیت درد دست یافتند و پیشنهاد کردند که ساعت شبانه‌روزی بر این تغییرات تأثیر می‌گذارد و در زمان‌های مختلف روز در آن نقطه اوج و پایین‌ترین حد ممکن است.

همه افراد در تمام سیستم های بدن خود ریتم های درونی دارند. این فرآیندهای بیولوژیکی که به عنوان ریتم شبانه روزی شناخته می شوند، توسط ساعت داخلی بدن هدایت می شوند.

لنس کریگسفیلد، زیست شناس از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، می گوید: آنها تقریباً بر تمام سیستم های بدن تأثیر می گذارند و تقریباً همه جنبه های فیزیولوژی و رفتار ما را کنترل می کنند. کریگسفلد و تیمش تأثیر این ریتم‌ها را بر درد با نشان دادن اینکه محرک دردناک در حدود ساعت 3 صبح و کمترین درد در ساعت 3 بعد از ظهر درک می‌شود، آشکار کردند. نادر قاسملو، دانشمند درد در دانشگاه کوئینز کانادا که در تحقیق جدید شرکت نداشته است، می گوید: «این مطالعه به سؤالاتی پاسخ می دهد که ما برای مدت طولانی پاسخی برای آنها نداشتیم.

تردیدها برای مدت طولانی ادامه داشته است زیرا اثبات اینکه این فرآیند توسط ساعت داخلی بدن هدایت می شود دشوار است و طراحی چنین مطالعاتی دشوار است.

محققان باید شرکت کنندگان را در یک محیط آزمایشگاهی کنترل شده قرار دهند تا تأثیر عوامل محیطی یا رفتاری را که می تواند باعث نوسانات شبانه روزی شود، از بین ببرند. این رویکرد را “پروتکل روتین ثابت” می نامند که در آن همه چیز (نور، دما، دسترسی به غذا) ثابت می ماند و معلوم نیست چه زمانی از روز است.

از شرکت کنندگان خواسته شد حداقل به مدت 24 ساعت در حالت نیمه دراز کشیده در اتاقی با نور کم دراز بکشند. آنها اجازه ندارند بخوابند، بیرون بروند یا بایستند. غذا در قالب میان وعده های کوچک هر ساعت سرو می شود. شرکت کنندگان می توانند با اعضای تیم صحبت کنند، اما کارمندان نباید چیزی در مورد زمان بگویند.

Grunfer توضیح می دهد که تحت این پروتکل، هیچ چیز ریتمیک در محیط یا رفتار شرکت کنندگان وجود ندارد. بنابراین، اگر محققان یک ساعت بیولوژیکی با ریتم 24 ساعته بیابند، به این نتیجه می‌رسند که این الگو از درون و از سیستم زمان‌بندی شبانه‌روزی سرچشمه می‌گیرد.

برای کشف ماهیت ریتمیک درد، تیم Gronfie 12 جوان سالم را که موافقت کردند به مدت 34 ساعت تحت این پروتکل قرار گیرند، انتخاب کردند. تیم تحقیقاتی حساسیت درد شرکت‌کنندگان را هر دو ساعت با استفاده از دستگاهی که روی ساعد قرار می‌گرفت، آزمایش می‌کرد که به آرامی دمای آن‌ها را یک درجه افزایش می‌داد تا اینکه درد را گزارش کردند.

شرکت کنندگان معمولاً قبل از اینکه دما به 46 درجه سانتیگراد برسد دستگاه را متوقف می کنند. شرکت‌کنندگان همچنین با دستگاهی که روی دماهای خاص (42، 44 و 46 درجه سانتی‌گراد) تنظیم شده بود مورد آزمایش قرار گرفتند و سپس از آنها خواسته شد که میزان درد خود را در مقیاس بصری کمی کنند.

قبل از اینکه تیم بتواند به دنبال ریتم ها در این داده ها بگردد، باید معیاری از ساعت بدن هر فرد را بدست می آورد. در حالی که ریتم هر فرد از یک چرخه روزانه پیروی می کند، برخی از آنها تمایل دارند در اوایل یا اواخر روز حرکت کنند و در نتیجه شرایطی مانند جغدهای صبحگاهی، جغدهای شب و در بین دوره های پریود ایجاد می شود.

محققان این کار را با جمع‌آوری نمونه‌های ساعتی بزاق برای ارزیابی افزایش ملاتونین (هورمونی که حدود دو ساعت قبل از خواب طبیعی ترشح می‌شود) انجام دادند و سپس از این اطلاعات برای مطابقت با ریتم ساعت افراد استفاده کردند.

سپس یک چرخه واضح از درد ظاهر شد. بر اساس این مقیاس استاندارد، به طور متوسط ​​حساسیت به درد بین ساعت 3 تا 4 صبح به اوج خود رسید و پس از حدود 12 ساعت به پایین ترین حد خود رسید.

محققان همچنین نشان دادند که این ریتم ها مخصوص محرک های دردناک هستند. شرکت کنندگان همچنین یک کار را انجام دادند که در آن دما به آرامی افزایش یافت تا اینکه با گرما آشنا شدند.

اما در این آستانه‌های بی‌درد، هیچ الگوی ریتمیکی نسبت به شدت احساس مردم وجود نداشت. بث دارنال، مدیر آزمایشگاه نوآوری های درد در دانشگاه استنفورد، می گوید: «این بسیار منطقی و نسبتاً نامحسوس است، زیرا اگر خیلی بدیهی بود، مدت ها پیش ثابت می شد.

از آنجایی که شرکت‌کنندگان اجازه نداشتند در طول شب بخوابند، محققان همچنین می‌توانستند نظریه رایج را در مورد اینکه آیا افزایش درد با کمبود خواب مرتبط است یا خیر، آزمایش کنند. تیم تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که هرگونه افزایش حساسیت به درد ناشی از کم خوابی به تدریج با افزایش فشار خواب در طول شب انباشته می شود.

این در تضاد با الگوی شبانه روزی افزایش و کاهش است، و بنابراین محققان از مدل سازی ریاضی برای بررسی میزان تغییر شرکت کنندگان در درک درد با افزایش تدریجی در مقابل تغییر ریتمیک استفاده کردند.

نتایج به شدت از نقش سیستم شبانه روزی پشتیبانی می کند: 80٪ از داده ها را می توان با عامل شبانه روزی توضیح داد و تنها 20٪ از داده ها را می توان با عامل خواب توضیح داد. گرونفر می گوید: «ما از این درصد شگفت زده شدیم. “من قبلا فکر می کردم که عامل خواب تاثیر بیشتری دارد…، اما این بدان معنا نیست که خواب مهم نیست، زیرا ما مطالعه خود را روی افرادی انجام دادیم که مشکل خواب ندارند.”

وی اضافه می کند که تکرار این مطالعه در افراد کم خواب یا مبتلایان به اختلالات خواب ممکن است نشان دهد که نیاز به خواب تاثیر بیشتری بر درد در برخی افراد دارد. تکرار این مطالعه در نمونه ای از زنان ضروری است. از آنجایی که هورمون هایی مانند استروژن بر ریتم شبانه روزی تأثیر می گذارد، محققان ممکن است الگوی مشابهی با ریتم درد در زنان پیدا نکنند.

دبرا اسکن، زیست‌شناس از دانشگاه سوری، می‌گوید: «هر بار که مطالعه‌ای روی زنان و مردان انجام می‌دهیم، تفاوت‌هایی بین جنسیت‌ها مشاهده می‌کنیم. اما من فکر می‌کنم این به دامنه (یا میزان بزرگی آن منحنی) مربوط می‌شود. در انگلستان، که در این تحقیق شرکت نداشت. زمانی که ما به درد حساسیت بیشتری داشته باشیم، تغییر خواهد کرد.”

اگرچه مطالعه جدید کوچک بود (با حجم نمونه 12 مرد)، اثرات شبانه روزی آنقدر قوی بود که محققانی مانند اسکان مطمئن هستند که یک اثر شبانه روزی واقعی بر درد را کشف کرده اند که می تواند در مطالعات آینده در جمعیت های مسن تر و افراد مختلف مورد بررسی قرار گیرد. نژادها. . گروه ها.

در آینده، دارنال امیدوار است که مطالعه ماهیت روزمره درد ناشی از بیماری هایی مانند سرطان یا زونا بر نحوه درمان درد تأثیر بگذارد. او می‌گوید: «بیماری‌های شبانه‌روزی ممکن است یک هدف درمانی مهم‌تر از آنچه قبلاً پیش‌بینی می‌شد، باشد».

شاید بهتر باشد درمان درد براساس ساعت داخلی بدن به جای ساعت روی دیوار انجام شود. این تنها یکی از موضوعاتی است که محققانی مانند جان هوگنش، زیست شناس ریتم شبانه روزی در بیمارستان کودکان سینسیناتی، به آن توجه می کنند.

در سال 2019، Hugensch و همکارانش مقاله‌ای منتشر کردند که نشان می‌داد نسخه‌های بیمارستانی برای مسکن‌ها در صبح افزایش می‌یابد و در عصر کاهش می‌یابد. به عبارت دیگر، بیمارستان ریتم 24 ساعته خودش را داشت، اما این ریتم نیازهای بیماران را به درستی منعکس نمی کرد. هوگنش می گوید: «درد در شب بیشتر گزارش شد و تا روز بعد درمان نشد.

Hogensch امیدوار است که پزشکان مقاله آزمایشگاه جدید Gronfie را بخوانند و تصمیم بگیرند در برخی شرایط شبانه مسکن تجویز کنند. او همچنین امیدوار است که این یافته ها باعث تحقیقات بیشتر در مورد تومورهای درد شود.

اما در حال حاضر، نمی‌توانیم تصور کنیم که همه نوع درد در شب به اوج خود می‌رسد. برخی از افراد مبتلا به بیماری‌های التهابی مانند میگرن و آرتریت درد بیشتری را در صبح گزارش می‌کنند، بنابراین این تغییرات احتمالاً به نوع بافت یا سیستم بدن درگیر بستگی دارد. از سوی دیگر، بررسی گروه های مختلف افراد می تواند ریتم های منحصر به فردی را نشان دهد.

دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که چه چیزی باعث افزایش یا کاهش درد می شود، اما شواهدی وجود دارد.

تقریباً هر سلول در بدن ساعت مولکولی خاص خود را دارد که به سیگنال‌های ضربان‌ساز اصلی مغز ما گوش می‌دهد. بنابراین Zamil Kader، عصب شناس آکسفورد و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که میزان دردی که ما احساس می کنیم ممکن است به دلیل ریتم سلول های تشخیص درد باشد. یک مقاله پیش‌چاپ از آزمایشگاه او این فرضیه را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد که نوسانات 24 ساعته درد به ساعت‌های مولکولی در نورون‌ها بستگی دارد که توسط یک محرک دردناک فعال می‌شوند.

هنگامی که آنها از تکنیکی استفاده کردند که ساعت های مولکولی را در نورون های محیطی موش ها مختل می کرد، سطح درد جوندگان در طول روز ثابت ماند. شاید بزرگترین نکته در حال حاضر این است که هر زمان درد ظاهر می شود، نقش سیستم شبانه روزی به این معنی است که آنچه بالا می رود در نهایت باید پایین بیاید. و در مسیر زیگزاگی به سمت درد، ممکن است ساعت‌ها تا تسکین درد بدون مصرف یک قرص فاصله داشته باشید و سپس درد دوباره بدتر شود.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم