صاحبان اصلی خانه های خالی چه کسانی هستند؟



از مجموع منازل مسکونی ایران که کدپستی برای آنها صادر شده است، 2 میلیون و 300 هزار واحد مسکونی خالی از سکنه شناسایی شده است که از این تعداد 900 هزار واحد مسکونی معادل 40 درصد به اشخاص حقوقی بانک ها، مؤسسات و شبه دولتی اختصاص دارد.

به گزارش همشهری، 7 سال از تصویب قانون اخذ مالیات از خانه های خالی می گذرد و اجرای این قانون به دلیل شناسایی خانه های خالی همچنان در بن بست است. وزارت راه و شهرسازی به‌عنوان متولی اصلی فهرست شناسایی خانه‌های خالی، چندین بار فهرست خانه‌های خالی را به سازمان امور مالیاتی ارسال کرده است که البته هنوز نحوه دریافت مالیات از آنها تعیین نشده است. این وزارتخانه تاکنون 8.4 درصد خانوار را در کشور خالی اعلام کرده است.

لیست خانه های سیاه خالی

از تیرماه سال 94 که ماده 54 قانون مالیات های مستقیم با ماده اخذ مالیات از خانه های خالی شهرهای بالای 100 هزار نفر به تصویب مجلس رسید، وزارت راه و شهرسازی موظف به تشکیل کشوری شد. املاک و مستغلات و سیستم های مسکن. IRS دسترسی به اطلاعات سیستم را برای جمع آوری مالیات از خانه های خالی فراهم کرد. البته حداقل 4 سال بود که این کار توسط وزارت راه انجام نشد و در نهایت اواخر سال 1377 سامانه شناسایی خانه های خالی راه اندازی شد. نیامدند.

در این شرایط، وزارت راه و شهرسازی که خود را تنها مسئول شناسایی و شناسایی خانه‌های خالی می‌داند، فهرست‌هایی را به سازمان امور مالیاتی ارسال کرده و از این سازمان خواسته است تا مالیات‌های قانونی از مالکان آنها دریافت کند، اما مشکل اینجاست که: خانه های موجود در این لیست خالی است ثابت نمی شود و فیش مالیاتی صادر نمی شود. با این حال محمود محمودزاده، معاون مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی می گوید: به گفته محمودزاده، آخرین لیست ارسالی به سازمان امور مالیاتی در 17 آبان ماه سال جاری شامل یک میلیون و 174 هزار واحد خالی بود که بیش از 900 هزار واحد آن متعلق به اشخاص حقوقی بود که شخصاً در فرم تحویل داده شد. سی دی. پرونده های مالیاتی وجود دارد.

حقوق عاشقان بنا

اشخاص حقوقی مالکانی هستند که عمدتاً بانک ها، مؤسسات و شرکت های نیمه دولتی هستند که در سال های اخیر علاقه زیادی به سرمایه گذاری در صنایع ساختمانی، بنایی و ساختمانی نشان داده اند و در گذشته موضوع بحث های زیادی بوده اند. علاقه اشخاص حقوقی به ویژه بانک ها به بازار مسکن به ویژه به عنوان نقطه عطفی در حضور و نگهداری از دارایی هایشان به اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 یعنی قبل از رونق مسکن بازمی گردد. و بیشتر حضور مستقل خود را شکل دادند. این وضعیت همچنان در صنعت ادامه داشت تا جایی که حتی برخی از بانک ها تمام منابع خود را وقف توسعه فعالیت های عمرانی کرده اند و همین امر باعث ایجاد شرکت های مهندسی و ساختمانی متعددی در زیرمجموعه بانک ها شده است. شرکت هایی که تسهیلات وام متقابل از بانک های مادر دریافت می کنند، در واقع مسئولیت تبدیل و گردش منابع بانکی در صنعت ساختمان را بر عهده دارند و محصولات این فرآیند به جای قیمت واقعی، به نرخ اسمی در دارایی های بانک ثبت می شود. مخفی کردن ارزش واقعی دارایی های بانک

این جزئیات از یک سو شرایطی را برای واگذاری دارایی های مستغلات به ذی نفعان و موسسات وابسته به بانک ها فراهم می کرد و در نتیجه سودهای کلانی در جیب دارایی ها ایجاد می شد. بانک ها نیز به دلیل هزینه های صنعت ساختمان متحمل زیان شدید شدند. مشتری نهایی این صنعت. در پایان بازی، اشخاص حقوقی به‌ویژه بانک‌ها باقی ماندند و دارایی‌های مستغلاتی بودند که نه تنها جذب بازار می‌شدند، بلکه برخی صرفاً با هدف سرمایه ساخته شدند و به عنوان خانه‌های مجلل مورد نیاز نبودند. .

آمار بازی در خانه های خالی

نتایج سرشماری نفوس و مسکن سال 95 و آمار وزارت نیرو از مصرف کنندگان برق خانگی در کشور حاکی از آن است که در سال 95 تمامی واحدهای مسکونی ایران با کد پستی بالغ بر 27 میلیون و 500 هزار واحد بوده است. با فرض ضریب تخریب و نوسازی منازل در دوره کاهش ساخت و ساز، در 5 سال گذشته افزایش مسکن در کشور مشاهده نشده است، در حال حاضر امکان شناسایی 2.3 میلیون خانه خالی وجود دارد. علاوه بر مسکن دوم، 2 میلیون و 115 هزار واحد مسکونی اعلام شد که 8.4 درصد از کل موجودی مسکن کشور متروک است. از سوی دیگر، در سرشماری سال 95، 24 میلیون و 196 هزار خانوار ایرانی در 22 میلیون و 825 ​​هزار واحد مسکونی زندگی می کنند که 36.7 درصد آنها مستاجر هستند. به عبارتی در بهترین حالت، مجموع خانه های اجاره ای ایران در سال ۹۵ کمتر از ۸.۴ میلیون واحد بوده است. با این تفاصیل و فرض بسیار خوش بینانه مبنی بر عدم تغییر نرخ اجاره بها در کشور در این 5 سال، در شرایط فعلی 27.5 درصد از کل خانه های اجاره ای ایران خالی است.

این ارقام حاکی از آن است که فشار بر خانه های خالی و عرضه آن به بازار مسکن یا اجاره می تواند بخش قابل توجهی از مشکلات اساسی این بازارها را حل کند. علاوه بر این، اگر قیمت خانه را متعادل کند، می تواند قیمت اجاره را نیز بسیار رقابتی کند. اما واقعیت این است که نوع خانه های خالی در تقاضای بازار به قدری ناهمگون است که اجرای درست و بی دلیل قانون مالیات بر اماکن خالی با حداکثر مجازات برای صاحبان آنها، هر عواقبی که داشته باشد، کمترین تأثیر را بر مصرف کنندگان واقعی دارد. بازار خانگی. اجاره خواهد آمد.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم