یک سال پس از اعتراضات گسترده، کوبایی‌ها با یک انتخاب جدی روبرو هستند: «زندان یا تبعید».

مکزیکو سیتی – یک سال پس از اینکه کوبایی‌ها در یکی از بزرگترین جنبش‌های اعتراضی از زمان به قدرت رسیدن دولت کمونیستی در شش دهه پیش به خیابان‌ها آمدند، صدها معترض در زندان به سر می‌برند و ده‌ها هزار نفر از سرکوب و فقر در جزیره گریخته‌اند.

شرایط اقتصادی از زمانی که ناامیدی از بدترین بحران مالی کشور از دهه 1990، همراه با تقاضا برای تغییرات سیاسی و اجتماعی، منجر به تظاهرات در ژوئیه گذشته شد، بدتر شده است.

رنه دی ژسوس گومز مانزانو، یک مخالف قدیمی کوبایی که قبلا توسط دولت زندانی شده بود، می گوید: «وضعیت هر روز بدتر می شود. «اینجا، هر که نمی رود، به این دلیل است که نمی تواند».

گروه های حقوق بشر می گویند که برخی از دستگیرشدگان در جریان اعتراضات و پس از آن شکنجه شدند و بسیاری پس از محاکمه های ناعادلانه به حبس های طولانی مدت محکوم شدند.

گزارش دیده بان حقوق بشر که روز دوشنبه بر اساس مصاحبه با بیش از 170 نفر منتشر شد، مواردی از “دستگیری های خودسرانه، محاکمه های توهین آمیز” و حتی شکنجه را مستند کرد. در این گزارش همچنین آمده است که ناکامی دولت در رسیدگی به مسائل اساسی که به اعتراضات دامن می زد، منجر به مهاجرت دسته جمعی از جزیره شد.

مهاجرت کوبایی به ایالات متحده به بالاترین سطح خود در چهار دهه اخیر رسیده است: بین ژانویه تا مه، بیش از 118000 کوبایی در مرز جنوبی دستگیر شدند، در حالی که در مدت مشابه سال گذشته 17400 نفر بود. نزدیک به 3000 کوبایی از اکتبر در دریا رهگیری شده اند.

خوان پاپیه، محقق ارشد آمریکا در دیده بان حقوق بشر گفت: «این حداقل بزرگترین لحظه سرکوب کوبا در این قرن است. کسی که قوانین تحمیلی نظام را دوست ندارد دو راه دارد: زندان یا تبعید.

به گفته گروه محلی حقوق بشر کوبالکس، نزدیک به نیمی از 1400 نفری که پس از تظاهرات سال گذشته توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بودند، تا 1 ژوئیه در پشت میله های زندان باقی مانده بودند، از جمله چند نفر زیر 18 سال.

سرکوب اثری هولناک بر جنبش اعتراضی داشت و هر گونه امید به تغییر اجتماعی معنادار را از بین برد. خاویر کورالز، استاد علوم سیاسی در کالج آمهرست، گفت شعله های آتشی که در ژوئیه گذشته روشن شد ممکن است به طور کامل خاموش نشده باشد.

آقای کورالز گفت: «همان نیروهایی که منجر به اعتراض شدند هنوز هم هستند. “وقتی این دورها تمام شد و طبق معمول به یک کار کوچک بازگشت، ممکن است افراد به همان حالت ذهنی بازگردند که در آن احساس می کنند دیگر نمی ترسند.”

دولت کوبا به درخواست‌های ارسال شده از طریق اداره اطلاعات خارجی پاسخی نداد. ماه گذشته، دادستان کل کشور بیانیه‌ای صادر کرد که در آن جزئیات احکام صادر شده برای معترضانی که دولت متهم به حمله به “ثبات دولت سوسیالیستی ما” هستند، صادر کرد.

بر اساس گزارش دادستانی عمومی، نزدیک به 300 نفر از جمله 36 متهم به فتنه و تا 25 سال زندان محکوم شدند.

در میان محکومان دو هنرمند سرشناس کوبایی به نام های لوئیس مانوئل اوترو آلکانترا و مایکل کاستیو هستند که در یک کلیپ ویدیویی برای آهنگ “Patria y Vida” حضور داشتند که به سرود معترضان تبدیل شد و برنده جایزه گرمی لاتین شد. در ماه ژوئن، آقای کاستیو به 9 سال زندان محکوم شد، در حالی که آقای اوترو آلکانتارا به پنج سال زندان محکوم شد.

ماهیت خودسرانه و تنبیهی سرکوب دولت با آنچه که سلی نونز پرز به عنوان اتفاقی که برای همسرش، مایکل پویگ پرگولا، کارگر جاده رخ داد، نشان می دهد.

این زوج در 11 ژوئیه در اعتراض به بحران اقتصادی فزاینده ای که آنها را بدون غذا و دارو برای پسر معلول ذهنی خود رها کرده است، به خیابان ها آمدند.

خانم نونز در یک مصاحبه تلفنی گفت: “این یک لحظه تاریخی بود، ما احساس رضایت کردیم و برای اولین بار در زندگی خود احساس آزادی کردیم.” ما فقط تغییر می‌خواستیم، دارو می‌خواستیم، آزادی بالاتر از همه چیز می‌خواستیم.»

به گفته خانم نونز، همسرش یک روز پس از تظاهرات بدون حکم قضایی توسط پلیس بازداشت شد و مورد شکنجه های جسمی و روحی قرار گرفت. برای بیش از دو هفته، او از موقعیت یا وضعیت او چیزی نمی دانست تا اینکه در 29 ژوئیه، زمانی که به او اجازه برقراری تماس تلفنی داده شد.

خانم نونز با اشاره به اینکه آقای پویگ نان آور اصلی خانواده بود، گفت: «من تنها ماندم. “گاهی اوقات، من واقعاً ناامید می شوم، اما پس از آن قدرتم را باز می گردم. او را به عنوان یک قهرمان می بینم.”

در ژانویه، آقای پویگ به همراه هشت نفر دیگر به دلیل جرائمی از جمله برهم زدن نظم عمومی و اقدام به قتل، که به گفته خانم نونز، اتهامات ساختگی هستند، به دادگاه کشیده شد. اما او مجرم شناخته شد و در نهایت به 14 سال زندان محکوم شد.

خانم نونز گفت: «او به کسی آسیبی نزد. “این یک بی عدالتی کامل است.”

دیده بان حقوق بشر دریافت که زندانیانی مانند آقای پویگ اغلب در شرایط غیربهداشتی نگهداری می شدند و مورد بدرفتاری از جمله محرومیت از خواب قرار می گرفتند. این گزارش نشان داد که معترضان به طور مشترک، بسیاری از آنها بدون وکالت قانونی، در جلسات عمدتاً غیرعلنی محاکمه شدند، “با شواهدی که عمدتاً از اظهارات افسران امنیتی تشکیل شده بود.”

رویکرد تنبیهی دولت با محکومیت بین المللی از جمله ایالات متحده و کشورهای اروپایی مواجه شد.

روز شنبه، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه او در توییتر گفت آمریکا ۲۸ مقام کوبایی را «به دلیل محدود کردن حقوق بشر و آزادی‌های اساسی کوبایی‌ها» تحریم کرده است.

وی گفت: «ما از رژیم می‌خواهیم که فوراً و بدون قید و شرط همه کسانی را که به ناحق بازداشت شده‌اند آزاد کند.»

دولت کوبا ایالات متحده را به تحریک جنبش اعتراضی متهم کرد.

برونو رودریگز وزیر خارجه کوبا نوشت: دولت ایالات متحده و وزیر امور خارجه آن به دنبال بی اعتبار کردن پیروزی مردم بر تجاوزات امپریالیستی هستند. در یک توییت ظاهرا در پاسخ به آقای بلینکن. اقدامات قهری مکرر آنها ناقض قوانین بین المللی است.»

آقای رودریگز، IN توییت قبلیوی همچنین سیاست مهاجرتی دولت آمریکا را عامل تشویق مهاجرت دسته جمعی و همچنین “قاچاق انسان” دانست که باعث “تلفات جانی و رنج خانواده های کوبایی” شد.

دولت کوبا برای کمک به کاهش فشار اقتصادی که سال‌ها بر این جزیره دامن زده و با همه‌گیری تشدید شده است، اقدامات مالی متعددی از جمله لغو ممنوعیت شرکت‌های خصوصی اتخاذ کرده است.

رئیس جمهور میگل دیاز کانل، در ماه گذشته در دیدار با فرمانداران استان، قول داد که مشکلات مالی را کاهش دهد و بحران اقتصادی کشور را ناشی از رکود جهانی ناشی از بیماری همه گیر و جنگ در اوکراین و همچنین ایالات متحده برای دهه ها دانست. ممنوعیت تجارت

او گفت: «ما می‌توانیم به مردم خود اطمینان دهیم که دلیل اصلی این وضعیت، تشدید محاصره است. اینجا ما به شدت کار می کنیم تا بر همه این موقعیت های نامطلوب که در آن زندگی می کنیم غلبه کنیم.»

اما برخی از کوبایی‌ها می‌گویند که تلاش‌های دولت برای بهبود وضعیت مالی این کشور کمک چندانی نکرده است.

سلی گونزالس ولاسکوئز، تاجر کوبایی که اولین فضای کار مشترک در کشور را برای کارآفرینان ایجاد کرد، گفت که در اعتراضات سال گذشته شرکت نکرد زیرا بیمار بود. اما پس از دیدن تعداد زیادی از افراد در اسارت، او احساس کرد که مجبور است صحبت کند.

او می‌گوید: «نمی‌توانستم خشونت‌های زیادی را تحمل کنم. “این همه آزار و اذیت، آن شکار جادوگر.”

در ماه مه، او یک تظاهرات یک زن را در حمایت از آقای اوترو آلکانتارا و آقای کاستیلو، دو هنرمندی که در محاکمه بودند، ترتیب داد.

ماه گذشته، خانم گونزالس گفت که توسط نیروهای امنیتی دولتی به جلسه ای احضار شده و به او اولتیماتوم داده اند: یا کشور را ترک می کنید یا شما نیز زندانی خواهید شد. سه روز بعد، او در سفر به میامی بود.

خانم گونزالس گفت کوبایی ها “مردمی فقیر، مردمی غمگین، مردمی هستند که جاه طلبی اصلی آنها مهاجرت است.” زیرا آنها از مبارزه با سرکوب دولت کوبا می ترسند.»

Howard Gaines

مزاحم عمومی کافه قهوه. موسیقی نینجا. طرفدار فرهنگ پاپ

تماس با ما